W dzisiejszym świecie najważniejsze jest to, żeby mieć jak najwięcej – najwięcej ubrań, ozdób, gadżetów, znajomych. Nawet nie wyobrażamy sobie życia bez naszej ukochanej pary butów, która co prawda nie jest wygodna, a także nie wygląda cudownie, ale na samą myśl, że mamy ją oddać czy wyrzucić aż nas skręca w środku. Wątpię, byście tak po prostu mogli pozbyć się niepotrzebnych rzeczy i zostawić tylko te, które są wam do życia niezbędne.
Wszystko kupujemy po to, aby się dowartościować, sprawić, by inni nam zazdrościli i nas podziwiali. Chcemy poczuć się piękniejsi dzięki kosmetykom i ubraniom, mądrzejsi dzięki niezliczonej liczbie książek, których nigdy nie przeczytamy, a także podziwiani przez każdego, bo mamy najnowszy telefon czy najlepszą i najdroższą markę samochodu. Nieraz potrafimy wydać całe swoje pieniądze, byle tylko innym zaimponować. Ach, zobaczcie, jaka jestem bogata! Ach, jaka jestem piękna!
Ale czy kiedykolwiek zastanowiliście się, czy te wszystkie bibeloty są wam tak naprawdę potrzebne? Czy nie żyłoby się nam o wiele łatwiej, gdybyście mieli ich mniej? Przecież życie wtedy byłoby o wiele prostsze. Idealnym narzędziem do posprzątania nie tylko w swoim otoczeniu, ale także i umyśle, jest minimalizm.
Anna Mularczyk-Meyer w swojej drugiej książce pokazuje nam skrawek swojego istnienia od momentu, w którym sama zaczęła stosować to narzędzie. Przeprowadza nas przez swoje życie przed tą wielką zmianą, w jej trakcie i po niej. Nie poucza nas, nie rozkazuje, po prostu snuje cudowną opowieść o tym, jak minimalizm zmienił jej egzystencję na tym świecie.
